Παιδί ή αυτοκίνητο;

Το ψεύτικο όνειρο μιας ζωής σε κίνηση

 

Για δεκαετίες το αυτοκίνητο ήταν σύμβολο ελευθερίας, επιτυχίας και άνεσης.

Υποσχόταν μία ζωή «χωρίς περιορισμούς».

Στην πράξη, όμως, αυτή η υπόσχεση αποδείχθηκε ψεύτικη.

Η Αθήνα έχει 6.000.000 αντί για τα 2.000.000 για τα οποία είχε σχεδιαστεί.

Σε αυτή την Αθήνα, το αυτοκίνητο δεν μας απελευθέρωσε. Μας παγίδευσε.

 Όταν το περπάτημα γίνεται ταχύτερο

Όποιος έχει βρεθεί καθηλωμένος στην κίνηση το έχει σκεφτεί: «με τα πόδια θα έφτανα νωρίτερα».

Πλέον, αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Δείτε περισσότερα

Μετρήσεις του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου δείχνουν ότι σε κεντρικούς δρόμους η μέση ταχύτητα πέφτει κάτω από 9 χλμ./ώρα.

Σε ώρες αιχμής, το αυτοκίνητο κινείται όσο ένας γρήγορος πεζός.

Το παράδοξο είναι σαφές: το αυτοκίνητο παύει να εξοικονομεί χρόνο. Τον καταναλώνει.

Το κόστος που δεν φαίνεται

Η καθυστέρηση δεν είναι το μόνο κόστος.

Προστίθενται : αγορά, συντήρηση, καύσιμα, ασφάλιση, συντήρηση, δάνεια, χαμένες εργατοώρες και διαρκές στρες.

Σε πολλές περιοχές, η αναζήτηση στάθμευσης ξεπερνά τα 30 ή 40 λεπτά.

Και σε όλα αυτά προστίθεται και οι επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία.

Το όνειρο που έγινε παγίδα

Το αυτοκίνητο υποτίθεται ότι μας κερδίζει χρόνο. Σήμερα όμως μας τον αφαιρεί.

Μας υποτίθεται ότι μας φέρνει πιο κοντά στη δουλειά, στις υποχρεώσεις, στη ζωή, στη διασκέδαση.

Στην πραγματικότητα, μας απομακρύνει από ό,τι έχει διάρκεια: από τις ανθρώπινες σχέσεις, τις οικογενειακές σχέσεις, τα παιδιά.

Όταν η καθημερινότητα οργανώνεται γύρω από ατελείωτες μετακινήσεις, υψηλό κόστος, άγχος και αβεβαιότητα, τότε η απόφαση για παιδί μετατίθεται.

Όχι επειδή δεν υπάρχει επιθυμία, αλλά επειδή το μοντέλο ζωής δεν το αντέχει.

Παιδί σε ποια ζωή;

Το ερώτημα «να κάνω παιδί;» σπάνια είναι βιολογικό.

Είναι χωρικό, χρονικό και ψυχολογικό.

Σε ποια ζωή θα έρθει αυτό το παιδί;

Σε μια ζωή όπου ο γονέας λείπει ώρες χαμένος μέσα στο μποτιλιάρισμα;

Σε μια ζωή όπου η καθημερινότητα είναι εξαντλητική πριν καν αρχίσει;

Σε μια ζωή που απαιτεί συνεχή μετακίνηση απλώς για να λειτουργήσει;

Το αυτοκίνητο δεν δεσμεύει μόνο τον χρόνο. Δεσμεύει τη ζωή.

Ορίζει πού μπορείς να ζήσεις, πόσο θα κουραστείς, πόση ενέργεια θα σου απομείνει στο τέλος της ημέρας.

Παγιδευμένος στο αυτοκίνητο, παγιδευμένος στη ζωή

Το πραγματικό κόστος είναι η μόνιμη αίσθηση ότι «τρέχεις και δεν φτάνεις».

Και σε αυτή την κατάσταση, το παιδί δεν χωρά.

Όχι γιατί είναι βάρος, αλλά γιατί το σύστημα ζωής είναι ήδη υπερφορτωμένο.

Έτσι γεννιέται ένα συλλογικό παράδοξο:

Θέλουμε παιδιά, αλλά επιλέγουμε μια ζωή που τα αποκλείει.

Θέλουμε μέλλον, αλλά επενδύουμε σε μια καθημερινότητα χωρίς χώρο για αυτό.

Δύο μοντέλα ζωής

Το δίλημμα δεν είναι τεχνολογικό. Είναι υπαρξιακό.

Μοντέλο Α:

Ζωή βασισμένη στο αυτοκίνητο. Μεγάλες αποστάσεις. Υψηλό κόστος. Λίγος χρόνος. Συνεχές στρες.

Το παιδί γίνεται «δύσκολη εξίσωση».

Μοντέλο Β:

Ζωή κοντινή. Περπάτημα. Ποδήλατο. Γειτονιά. Ρυθμός ανθρώπινος. Δείτε περισσότερα

Το παιδί γίνεται μέρος της καθημερινότητας, όχι πρόβλημα προς επίλυση.

Η επιλογή μοντέλου δεν είναι εύκολη. Αλλά είναι καθοριστική.

Τι μέλλον επιλέγουμε;

Το κυκλοφοριακό και το δημογραφικό δεν είναι άσχετα.

Είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Όταν μια κοινωνία οργανώνεται γύρω από το αυτοκίνητο, οργανώνεται μακριά από το παιδί.

Ίσως, τελικά, το πιο ειλικρινές ερώτημα να μην είναι «πώς θα επιλύσουμε το κυκλοφοριακό».

Αλλά ποια ζωή θέλουμε να ζήσουμε.

Γιατί παγιδευμένος στο αυτοκίνητο δεν βλέπω μόνο το χρόνο μουνα παγιδεύεται.

Παγιδεύεται η ζωή μου.

Και μαζί της, το μέλλον.