Τώρα που έπεσε ο θόρυβος, τι έμεινε;

Τώρα που κατακάθισε η σκόνη και τα φώτα της επικαιρότητας έσβησαν, είναι ώρα να δούμε καθαρά τι πραγματικά συνέβη.

Πέρασε το άρθρο 109 του ν. 5264/2025.

Πέρασε και ο νόμος για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αλλά τι ακριβώς ψηφίστηκε;

Και ποιον τελικά αφορά;

Ας διαβάσουμε έστω τώρα τον νόμο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αντί να συζητάμε για το σκάνδαλο, συζητάμε για την Υπουργό.

Η πολιτική αντιπαράθεση μετατοπίστηκε από την ουσία στο πρόσωπο.

Για να καλυφθεί ένα πρόβλημα, άνοιξε ένα άλλο.

Και αυτό το «άλλο» αφορά παιδιά.

Δόθηκε ελπίδα σε μερικούς.

Σε άλλους κόπηκαν τα φτερά.

Και ένας κοινωνικός μηχανισμός που είχε αρχίσει να σταθεροποιείται διαταράχθηκε.

Με περισσότερες δίκες.

Με περισσότερα έξοδα.

Με περισσότερη ανασφάλεια για το παιδί.

Η πολιτική διάσταση

Ορισμένοι γονείς «έκαναν τη δουλειά τους».

Την έκανε και η Υπουργός.

Παρουσιάστηκε ως προστάτης των γυναικών.

Ενίσχυσε ένα σαφές πολιτικό προφίλ.

Δυναμικό. Συντηρητικό. Εκλογικά υπολογισμένο.

Είναι η μόνη εν ζωή βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος που καταψήφισε τη μεταρρύθμιση του 2021.

Σήκωσε το ανάστημά της σαν ίση απέναντι στον Πρωθυπουργό.

Με βλέψεις. Είναι νεότερη. Είναι από δυνατό σόι.

Το ίνδαλμα όσων επιθυμούν επιστροφή στην αποκλειστική επιμέλεια.

Ενισχύει το ρεύμα υπέρ της.

Κάνοντας την οικογενειακή πολιτική πεδίο προσωπικής στρατηγικής.

Τι άλλαξε πραγματικά από το 2021;

Ο Αστικός Κώδικας τροποποιήθηκε το 2021.

Εφαρμόζεται ήδη πέντε χρόνια.

Η νομολογία επιχείρησε αρχικά να δείξει συνέχεια με το παρελθόν.

Όμως δεν υπάρχει συνέχεια γιατί η αλλαγή ήταν βαθύτερη.

Η default position πλέον είναι η κοινή ανατροφή του παιδιού από δύο γονείς.

Εκτός εάν συντρέχουν οι εξαιρέσεις που ο νόμος προβλέπει.

Η αποκλειστική επιμέλεια ως «αυτονόητη λύση» έπαψε να αποτελεί κανόνα.

Και αυτό δεν είναι μόνο νομική μεταβολή.

Είναι μεταβολή νοοτροπίας.

Στην Ελλάδα.

Στην Ευρώπη.

Διεθνώς.

Ο δικαστής σήμερα σκέφτεται διαφορετικά.

Κινείται μέσα σε ένα νέο κοινωνικό πλαίσιο.

Γι’ αυτό και στην ίδια την Υπουργό εφαρμόστηκε το ειωθός: ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ.

Και γι’ αυτό χρειάστηκε τροπολογία.

Για να επιτρέψει στον δικαστή να πράξει «διαφορετικά από το διαφορετικό».

Οι αντιστάσεις

Υπάρχουν και δικαστές που αντιδρούν.

Από συνήθεια.

Από επιρροή μικρών ομάδων πίεσης.

Από αναπαραγωγή ξεπερασμένων στερεοτύπων.

Από τα δικόγραφα αλαζόνων διαδίκων. «Η υπόθεσή μου είναι διαφορετική…»

Υπάρχουν και πολιτικοί που ψηφίζουν χωρίς να σταθμίζουν συνέπειες.

Χωρίς διαβούλευση.

Χωρίς αξιολόγηση επιπτώσεων.

Η αποδόμηση ενός καλού σκεπτικού χωρίς να προσφέρεται συνεκτική εναλλακτική κάνει κακό.

Συνιστά απορρύθμιση.

Αυτό που δεν υπολόγισαν

Η διαβούλευση ξεκίνησε μετά την ψήφιση.

Πέρασε στην κοινωνία.

Και όταν ένα θέμα περάσει στην κοινωνία, δεν επιστρέφει εύκολα στο παρασκήνιο.

Η επικαιρότητα καταλαγιάζει.

Η ουσία όμως μένει.

Και η ουσία είναι ότι κάτι έχει αλλάξει.

Στα σχολεία, όπου το παιδί αναγνωρίζεται πλέον ως παιδί δύο γονέων.

Στη δημοσιογραφία, όπου η κοινή ανατροφή θεωρείται φυσική κατάσταση.

Στη νομολογία, όπου δημοσιεύονται αποφάσεις που παγιώνουν τη νέα κατεύθυνση.

Στην επιστήμη, που εδώ και χρόνια τεκμηριώνει την ανάγκη της εξίσου κοινής ανατροφής.

Ακόμη και πολλοί επικριτές δεν έχουν κατανοήσει τι πραγματικά ψηφίστηκε.

Ή δεν θέλουν να το κατανοήσουν.

Η μεγάλη απουσία

Η πιο ηχηρή απουσία από τον δημόσιο διάλογο είναι του Υπουργείου Οικογενειακής Πολιτικής.

Σε μια συζήτηση που αφορά παιδιά.

Γονείς.

Δικαιώματα.

Κοινωνική συνοχή.

Τη χρονιά που είχαμε τις λιγότερες γεννήσεις στην Ελλάδα,

η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Όταν η κοινωνία συζητά για το μέλλον των παιδιών,

η πολιτεία οφείλει να είναι παρούσα.

Όχι ως διαχειριστής κρίσεων.

Αλλά ως θεσμικός εγγυητής ισορροπίας.