Άρθρο 109 ν. 5264/2025 βόμβα στη κοινή ανατροφή

Η κοινή ανατροφή των παιδιών και από τους δύο γονείς έχει ενσταλαχτεί στη ψυχή του Έλληνα.

Είναι κοινή συνείδηση ότι το παιδί χρειάζεται δύο γονείς.

Και αυτό δεν αλλάζει.

Το 2021 άλλαξε ο Αστικός Κώδικας και – κάνετε όλοι λάθος – δεν ήρθε η συνεπιμέλεια.

Ούτε μία φορά θα βρείτε στο νόμο αυτή τη λέξη που γεμίζει τους τίτλους εφημερίδων σήμερα.

Ο Αστικός Κώδικας οργανώθηκε γύρω από την ιδιοφυή αρχή:

Οι γονείς ρυθμίζουν την ανατροφή των παιδιών τους.

Αν αποτύχουν οι συνεννοήσεις και η διαμεσολάβηση, τότε μόνο προσφεύγουν στο δικαστήριο.

Και ο δικαστής επιλύει τις διαφωνίες των γονέων.

Η επιμέλεια παραμένει κοινή.

Ο δικαστής μπορεί να αφαιρέσει από κάποιο από τους γονείς μόνο για συγκεκριμένους λόγους.

Αν έχει καταδικαστεί για ενδοοικογενειακή βία ή αν δεν μπορεί να εφαρμόσει συμφωνίες και αποφάσεις.

Το βέλτιστο συμφέρον των παιδιών, που ορίζεται πια στον Αστικό Κώδικα, απαιτεί την ενεργό παρουσία των γονέων στην ανατροφή των παιδιών.

Και το να μη διαρραγούν οι σχέσεις κάποιου γονέα με το παιδί.

Το άρθρο 109 παρ. 1 ν. 5624/2025 μας ξαναγύρισε στο νόμο του 1983.

Τη «μεταρρύθμιση του οικογενειακού» του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο νόμος Παπανδρέου έλεγε ότι «ο δικαστής ρυθμίζει την άσκηση της γονικής μέριμνας».

Ο νέος νόμος προσέθεσε  παράγραφο 2 στο άρθρο 1536 Α.Κ. που γράφει:

« Μεταρρύθμιση δύναται να αποφασίζεται από το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, έπειτα από αίτηση του ασκούντος το ένδικο μέσο ή του αρμόδιου εισαγγελέα, και κατά οριστικής αποφάσεως που ρυθμίζει ζητήματα επιμέλειας και επικοινωνίας τέκνου κατά της οποίας έχει ασκηθεί έφεση. Η ισχύς της ως άνω απόφασης ισχύει μέχρι την έκδοση απόφασης επί του ενδίκου μέσου και εκδίδεται αποκλειστικά σε περιπτώσεις που το επιβάλλει το συμφέρον του τέκνου.»

Δηλαδή, το «επιλύει διαφωνίες» το έκανε «ρυθμίζει».

Αντί ν’ αναγκάζονται οι γονείς να συμφωνούν, βάζει τον παντοδύναμο δικαστή να αποφασίζει, να … ρυθμίζει.

Ξαναγυρίζοντας στο νόμο Παπανδρέου του 1983.

Ακυρώνεται και ο πρωτοπόρος ορισμός του Αστικού Κώδικα για το «βέλτιστο συμφέρον» του παιδιού.

Που είναι η ανατροφή του παιδιού και από τους δύο γονείς του.

Το άρ. 109 ν. 5264/2025  το ξανάκανε συμφέρον του τέκνου.

Για να δικαιολογεί τις δίκες, την αντιδικία, την αφαίρεση της επιμέλειας από τον ένα γονέα.

Τι εξυπηρετεί η σχετικοποίηση των αποφάσεων και οι αλλεπάλληλες δίκες;

Η δικαιοσύνη σήμερα ασφυκτιά εκρηκτικά από τα γεμάτα πινάκια και τις καθυστερήσεις.

Μετρήσετε τις φορές που οι γονείς θα βρεθούν στο ακροατήριο για το παιδί.

Και θα πληρώσουν αντίστοιχα αμοιβές.

(1) Για τη προσωρινή διαταγή. (2) Για τη δίκη των ασφαλιστικών. (3) Για την τακτική δίκη. (4) Για τη δίκη Φλωρίδη. (5) Για την έφεση. Και για τις ενδιάμεσες αναβολές και απεργίες δικηγόρων ή δικαστών.

Και μετά την τελεσίδικη απόφαση, μπορούν οι γονείς να ξαναρχίσουν από το μηδέν σύμφωνα με τη πρώτη παράγραφο του άρθρου 1536.

« 1. Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, το δικαστήριο οφείλει, ύστερα από αίτηση ενός ή και των δύο γονέων, των πλησιέστερων συγγενών του τέκνου ή του εισαγγελέα, να προσαρμόσει την απόφασή του στις νέες συνθήκες, ανακαλώντας ή μεταρρυθμίζοντάς την, σύμφωνα με το συμφέρον του τέκνου, και ιδίως να αποδώσει στους γονείς την άσκηση της γονικής μέριμνας που τους είχε αφαιρεθεί.»

Η μακροχρόνια εμπειρία μας έχει αποδείξει ότι κάθε γονέας μπορεί να χρησιμοποιήσει τις ίδιες διατάξεις.

Σαν εργαλείο στα χέρια του για να ικανοποιήσει το ΕΓΩ και το θυμό του.

Που δεν συμβαδίζει με το συμφέρον ούτε του ίδιου ούτε του παιδιού.

Για να βλάψει τον/την πρώην στο όνομα του συμφέροντος του παιδιού.

Για να του επιτραπεί να αποκόπτει το παιδί από τον άλλο γονέα χωρίς καμία συνέπεια.

Άντρας ή γυναίκα μπορεί να επικαλεστεί μεταβολή των συνθηκών και να συνεχίσει την αέναη διαδικασία.

Γιατί τελείωσε μια σχολή γονέων και είναι πλέον κατάλληλος.

 Ή γιατί άλλαξε το ωράριο εργασίας του και μπορεί να ασχοληθεί περισσότερο.

 Ή γιατί μετακόμισε σε κοντινή απόσταση. Και ούτω καθ’εξής.

Και μπορεί να ζητήσει και τη μεταβολή των ασφαλιστικών, και τη μεταβολή της πρωτόδικης απόφασης, αι να ξαναρχίσει τις δίκες μετά από μία τελεσίδικη απόφαση.

Και τα ραντεβού στα ακροατήρια θα συνεχίζεται επ’ αόριστον.

Μόνο ερώτημα  που γεννάται είναι το γιατί η ίδια κυβέρνηση γκρεμίζει το μεγαλειώδες δημιούργημά της που αγκάλιασε η ελληνική κοινωνία.

Το όραμα μιας Ελλάδας με παιδιά, που «από κοινού και εξίσου» τα μεγαλώνουν οι γονείς τους, με ψυχική υγεία και ευτυχία.

Και για τα παιδιά και για τους γονείς.

Με γονείς που θα λύνουν μεταξύ τους κάθε ζήτημα.

Και θα προχωράνε στη ζωή τους σε θετική κατεύθυνση.

Απελευθερωμένοι από τη φυλακή των δικαστηρίων και τη χρηματοδότηση ενός συστήματος που αυτό το ίδιο δεν ευημερεί.

Υ.Γ. Όταν σε εύλογο χρόνο καταργηθεί / ανακληθεί αυτή η διάταξη, πρέπει να διορθωθεί και το πρώτο εδάφιο του άρθρου 1536 που επίσης μιλάει για «συμφέρον» του παιδιού. Το άρθρο αυτό δεν άλλαξε το έτος 2021 μαζί με τα άλλα και πρέπει να εκσυγχρονιστεί.