Γονική αποξένωση: εξαρτημένη αγάπη, χαμένο παιδί

25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ : ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ

Η γονική αποξένωση ως μορφή εξαρτημένης αγάπης αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές διαταραχές της σχέσης γονέα–παιδιού. Παρότι αναγνωρίζεται, η αντιμετώπισή της από τη δικαιοσύνη παραμένει ανεπαρκής.

Τι είναι η γονική αποξένωση σήμερα

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ότι υπάρχει η Γονική Αποξένωση. Και ότι αναγνωρίζεται ως νομικός όρος στην Ελλάδα Ενδεικτικά δείτε ΕΔΩ

Κατεβάστε την μελέτη του Eivind Meland, ομ. καθηγητή Πανεπιστημίου Bergen Νορβηγίας. Σε επίσημη μετάφραση, κάνει την πληρέστερη σήμερα συνοπτική παρουσίαση. Που που βρίσκεται η επιστήμη ως προς την Γονική Απομένωση. Θα τη βρείτε στο τέλος του άρθρου. Μπορείτε να τη χρησιμοποιήσετε, σε επικυρωμένη μετάφραση, ελεύθερα. Αναρτήθηκε ακριβώ ς με σκοπό τη διάδοση της γνώσης.

Από “σύνδρομο” σε διαταραχή σχέσεων

Εδώ και λίγα χρόνια η Γονική Αποξένωση έχει παύσει να αντιμετωπίζεται ως νόσος αλλά ως μορφή διαταραχής σχέσεων γονέα – παιδιού.

Αυτή η εξέλιξη άνακούφισε τους εφαρμοστές του δικαίου. : Αφού δεν είναι ψυχιατρική διαταραχή, δεν υπάρχει νόσος (σύνδρομο) άρα δεν υπάρχει και θεραπεία. Έτσι, μάι υπόθεση γονικής αποξένωσης αντιμετωπίζεται όπως όλες οι άλλες υποθέσεις. Με το να βγάζει ο δικαστής αποφάσεις. Στερεότυπες. Προσχηματικές : διατάσσει επικοινωνία, στην αρχή λίγη στη πορεία περισσότερη. Διατάσσει και συνεδρίες συμουλευτικής. Και τίποτε άλλο.

Η αποτυχία της δικαστικής προσέγγισης

Πρόσφατα, το ζήτημα απασχόλησε κατά το 7ο συνέδριο Ψυχοιατροδικαστικής στην Αθήνα. Καθηγήτρια παιδοψυχιατρικής παρουσίασε το ότι δεν υπάρχει το σύνδρομο γονικής αποξένωσης. Ορθά. Και μετά άλλη ομιλήτρια, εφέτης, προσπάθησε να παρουσιάσει το δικό της – υπό κατασκευή – πρωτόκολλο της αποκατάστασης σχέσεων γονέα και τέκνου. Όσο ευγενής και αν είναι η πρόθεση, η οποιαδήποτε πρόταση θα έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με αυτή της ελληνικής δικαιοσύνης. Δεν μποροίυξμε να περιμένουμε από τον δικαστή να λύσει τα προβλήματα που η ίδια η δικαιοσύνη δημιούργησε. Στην Ελλάδα την ακρόαση της γνώμης του παιδιού την κάνει μόνος ο δικαστής. Στην επκριμένουμε ο δικαστής να αποκαταστήσει τη σχέση γονέα- παιδιού. Γνωρίζουμε ήδη ότι δεν πρόκειται να μην την κάνει.

Γιατί οι δικαστές δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα

Δεν γίνεται καμία προσπάθεια για αποκατάσταση. Γράφονται προσχηματικές αποφάσεις που διατάσσουν κάτι που ξέρουν εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να συμβει : να συναντηθεί το αποξενωμένο παιδί με τον αποξενωμένο γονέα.

Η πραγματική λύση: έξω από τα δικαστήρια

Η μόνη λύση : ν’ απαλλαγούν οι δικαστές, οι νομικοί και οι γιατροί από την ευθύνη της αποκστάστασης των σχέσεων.

Να μείνουν κοντά σε αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν : τα ακίνητα, τις συμβάσεις, τις αποζημιώσεις. Και στη διάγνωση και θεραπεία.

Για τα παιδιά ν’ ασχοληθούν αυτοί που έχουν ειδικές γνώσεις και επαγγελματικό αντικείμενο τα παιδιά.