Γονική αποξένωση: 40 χρόνια δικαστικής αποτυχίας

Βιώματα από 40 χρόνια κακοποίησης που προκαλεί η  Ελληνική Δικαιοσύνη

Η γονική αποξένωση στην ελληνική δικαιοσύνη δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο. Είναι μια επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα δεκαετιών, που αφήνει πίσω της κατεστραμμένες σχέσεις γονέα–παιδιού.

Υπόθεση 1: Απαγόρευση επικοινωνίας και καταστροφή σχέσης

Από την έδρα του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά ο Πρόεδρος (ασφαλιστικών μέτρων) ξεστόμισε το ανατριχιαστικό «Τι θα πάθεις αν δεν δεις ένα χρόνο το παιδί σου;» Και διέταξε την απαγόρευση επικοινωνίας. Ο πατέρας είχε κατηγορηθεί για ασέλγεια σε βάρος της ανήλικης κόρης.  Οι μεθοδευμένες ψευδείς κατηγορίες με ανεκδιήγητες περιπέτειες οδήγησαν στη πανηγυρική αθώωσή του. Απαλλάχτηκεηκε, το κορίτσι όμως όχι. Σήμερα είναι περίπου 24 ετών, πάσχει από σοβαρό αυτοάνοσο που οδήγησε σε νοσηλεία και φαρμακευτική αγωγή και δεν έχει καταφέρει να οργανώσει ακόμα τη ζωή του.

Υπόθεση 2: Αθώωση χωρίς αποκατάσταση

Η υπόθεση εκκρεμεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ο πατέρας κατηγορήθηκε ψευδώς για ασέλγεια σε βάρος της ανήλικης κόρης. Ο δικαστής διέταξε η επικοινωνία να γίνεται υπό επιτήρηση στο σπίτι της μητέρας. Δεν τη επέτρεψε ποτέ ούτε και όταν με νεότερη απόφαση διατάχτηκε να γίνεται με την παρουσία του αδελφού της μητέρας. Δίκες επί δικών ακόμα και μετά τη πανηγυρική αθώωσή του ατυχούς. Και μάλιστα δύο φορές. Από το πενταμελές εφετείο κακουργημάτων και από το τριμέλές πλημελειοδικείο για την ίδια πράξη. Με τον εισαγγελέα στο εφετείο κακουργημάτων να προτείνει αθώωση ζητώντας μάλιστα συγνώμη για την περιπέτεια στην οποία τον οδήγησε η ελληνική δικαιοσύνη. Στα λόγια καλά, στη πράξη όμως το παιδί από εκείνη τη μέρα του έτους 2009, της ψευδούς κατηγορίας, δεν έχει ξαναδεί το πατέρα του στα μάτια του. Εκτός από τις περιπτώσεις όπου η μητέρα το έφερνε – ανήλικο – στην δικαστική αίθουσα για να παρακολουθεί τις δίκες τους. Μία φορά μάλιστα το αντιλήφθηκε η πρόεδρος και έβγαλε έξω το παιδί. Όμως τίποτε άλλο δεν έκανε. Μόνο τα συνηθισμένα.

Και μετά την αθώωση βγήκαν και άλλες αποφάσεις. Ο ίδιος πρόεδρος που αργότερα δημοσίευσε βαρύγδουιπο άρθρο γιασ την γονική αποξένωση, έγραψε στην απόφαση : «είναι ένα αποξενωμένο παιδί». Και μετά από αυτό διέταξε επικοινωνία «κάθε δεύτερο Σάββατο σε δημόσιο χώρο κοντά στη κατοικία της μητέρας». Προσχηματικά βέβαια, για να πει ότι έκανε τη δουλειά του. Γιατί ήξερε ότι το ανήλικο παιδί δεν ήθελε να πάει. Μέχρι σήμερα, μετά την ενηλικίωση, το παιδί μένει σε 500 μέτρα απόσταση από τον πατέρα και αλλάζει πεζοδρόμιο όταν τον συναντάει. Και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο; Έγινε παραδεκτή η προσφυγή το 2019. Ακολούθησε δίκη. Η απόφαση μέχρι σήμερα δεν έχει καθαρογραφεί.

Υπόθεση 3: Αποφάσεις χωρίς εφαρμογή

Η μητέρα ζήτησε με αίτηση να διακοπεί η επικοινωνία που αμετάκλητα είχε διαταχθεί από το δικαστήριο. Ασφαλιστικά μέτρα διέταξαν να γίνεται η επικοινωνία μία ώρα, ένα Σάββατο το μήνα, παρουσία κοινωνικής λειτουργού που θα υποδείκνυε η Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων σε δημόσιο χώρο. Η μητέρα έφερε μία φορά τα παιδιά αλλά η κοινωνική λειτουργός που ορίστηκε δεν έφερε τα παιδιά σε επαφή με το πατέρα γιατί «δεν ήθελαν» τα παιδιά. Αντίθετα με το τι έλεγε η απόφαση. Και τις επόμενες φορές αρνήθηκε να πάει γιατί οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν εργάζονται Σάββατο. Γίναν πραγματογνωμοσύνες, γίναν δικαστήρια, οι αποφάσεις καταδικάζανε τη στάση της μητέρας αλλά καμία επαφή. Έγινε και μία αίτηση μεταρρύθμισης των ασφαλιστικών για να επανέλθουν στη νομική κατάσταση που υπήρχε πριν.

Και ο δικαστής, επίσης γνωστός και με μεγάλα λόγια, διέταξε με την απόφαση, κάτι σπάνιο, να διαγραφεί από το δικόγραφο του πατέρα η φράση «η Ελληνική Δικαιοσύνη εκδίδει προσχηματικές αποφάσεις». Και ο ίδιος δικαστής διέταξε την αντικατάσταση του ψυχιάτρου πραγματογνώμονα με άλλο, αυτόν που είχε αρχικά διοριστεί και είχε αντικατασταθεί. Επίσης διέταξε να γίνονται συμβουλευτική θεραπεία στο γραφείο ψυχολόγου. Ο ψυχολόγος όμως έλειπε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο εξωτερικό. Δεν αναλάμβανε. Μέχρι σήμερα καμία επικοινωνία, παρά την αμετάκλητη απόφαση μετά από αλλεπάλληλες δίκες επί δικών. Παρά την αμετάκλητη απόφαση που κατάργησε ένας δικαστής ασφαλιστικών. Και που ένας άλλος διέτραξε προσχηματικά να διαγραφεί η φράση για την προσχηματική απόφαση. Αυτός που πέταξε από πάνω του την υπόθεση με μία απόφαση που πιο προσχηματική δεν γίνεται. Ποιός θα κατηγορήσει τον πατέρα που απογοητεύθηκε, που τελείωσαν τα λεφτά, που δεν αντέχει άλλο την κακοποίηση; Μόνο τα παιδιά που στο βάθος χρόνου θα συνειδητοποιήσουν το κακό που τους έκαναν όλοι αυτοί οι επώνυμοι δικαστές που βάζουν το όνομά τους στη πρώτη σελίδα της απόφασης.

Υπόθεση 4: Ποινικοποίηση της γονεϊκότητας

Τώρα, τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο νο 4 κρατείται. Ήρθε το περιπολικό Παρασκευή απόγευμα για να τον συλλάβουν στη δουλειά γιατί «είπε στη παιδική χαρά ότι θα πάρει το παιδί και θα φύγει». Αυτό θεωρείται ενδοοικογενειακή βία – απειλή. Είχε ζητήσει με ασφαλιστικά μέτρα επικοινωνία γιατί η μητέρα κρατούσε το παιδί και δεν το έδινε για δύο μήνες, αφότου βρέθηκαν σε διάσταση. Η προσωρινή διαταγή αναβλήθηκε σε δικάσιμο μετά από ένα μήνα. Αν είχε εκδικαστεί θα υπήρχε απόφαση επικοινωνίας. Μέχρι τότε όμως η μητέρα επέτρεπε την επαφή μόνο με την παρουσία της και στην παιδική χαρά. Με το έτσι θέλω, χωρίς καμία απόφαση. Γιατί η Ελληνική δικαιοσύνη αρνήθηκε να πει ότι το παιδί θα είναι τόσο χρόνο με τον ένα και τόσο με τον άλλο. Άφησε την υπόθεση αδίκαστη αφήνοντας το περιθώριο για κακόβουλες ενέργειες. Είναι η δικαιοσύνη στην οποία προσέφυγε με το αυτονόητο αίτημα επικοινωνίας αυτή η οποία τον οδήγησε στο αυτόφωρο. Μιά υπόθεση που θα πάρει το δρόμο τόσων άλλων γιατί δεν βρέθηκε ένας δικαστής να κάνει τη δουλειά του.

Δεκάδες τέτοιες υποθέσεις μπορώ να σας περιγράψω. Ο πατέρας που αποκαλεί παιδιά του τα παιδιά της συντρόφου του γιατί τα δικά του όταν τον συναντούν αλλάζουν πεζοδρόμιο. Η μητέρα που αποξενώθηκε γιατί ο πατέρας πήρε τα παιδιά μαζί του και έφυγαν σε άλλη πόλη. Από «παιδιά» που ξανάσμιξαν μετά 30 χρόνια μεταξύ τους γιατί ο αποξενωτής είχε καταφέρει ν’αποξενώσει μόνο το ένα παιδί με το οποίο τόσκασε στο εξωτερικό.  

Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών : Η αποτυχία της ελληνικής δικαιοσύνης.

Η αποξένωση έλαβε χώρα στα χέρια της ελληνικής δικαιοσύνης και εξ’αιτίας αυτής.

Η γονική αποξένωση δεν είναι ατύχημα.
Είναι προβλέψιμο αποτέλεσμα ενός συστήματος που αρνείται τον ίσο χρόνο στους γονείς.